Στο Everybody Scream η Florence ξορκίζει τον πόνο με στυλ

Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google

Δεν υπάρχει πιο ταιριαστή ημερομηνία για την κυκλοφορία ενός άλμπουμ των Florence and the Machine από το Halloween, δεδομένου ότι η Florence Welch, η οποία ηγείται του σχήματος, έχει εμπνευστεί από τα πιο horror στοιχεία των λαϊκών παραδόσεων της αγγλοσαξονικής κουλτούρας.

Ωστόσο, το  Everybody Scream είναι ευχάριστο «κέρασμα», κυρίως γιατί είναι ένα εξόχως ειλικρινές «ημερολόγιο» μιας παρ’ ολίγον μοιραίας εξωμήτριου κύησης και της «επόμενης μέρας». Θέτει προβληματισμούς αν και δεν χάνει την αύρα του «ξωτικού» που ξέρουμε και αγαπάμε. Κατά δήλωσή της Welch, είναι το πιο προσωπικό άλμπουμ που έχει κάνει. 

Μια ακατέργαστη μουσική εξομολόγηση

Καταρχάς, η Welch διαπραγματεύεται θέματα όπως η θνητότητα και η αναγέννηση, όπως τα βίωσε στην πρόσφατη περιπέτειά της. «Όσο πιο κοντά ήρθα στο να δώσω ζωή, τόσο πιο κοντά ήρθα στον θάνατο», γράφει. Είναι σαφές ότι αναρωτιέται αν υπάρχει νόημα στην προσωπική της δοκιμασία και στη ζωή μετά από αυτή. Απελευθερώνεται (από τον φόβο του θανάτου) αγκαλιάζοντας την αδυναμία. Δεν πρόκειται για ένα φιλοσοφικό μανιφέστο, αλλά για μια ωμή υπαρξιακή αναζήτηση, με την τέχνη που ξέρει ως μέσο. 

Προβληματισμών συνέχεια, η Welch θίγει θέματα που την απασχολούν όπως τον σεξισμό στη μουσική βιομηχανία. Την απασχολεί έντονα η αντιμετώπιση των καλλιτέχνιδων που υψώνουν ανάστημα ή εκφράζουν τις φιλοδοξίες τους. Απορρίπτει την τοξικότητα που αντιμετωπίζουν ειδικότερα όσες γυναίκες έχουν όνομα στον χώρο. Δεν το εκφράζει με πικρία αλλά περιγράφει την κατάσταση με μελανά χρώματα και χωρίς να παρουσιάζει τον εαυτό της ως θύμα. Ουσιαστικά θέτει περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντάει.

Ολίγη από IDLES

Σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του Everybody Scream έχει παίξει και ο Mark Bowen των IDLES που κινείται στην άλλη πλευρά του μουσικού φάσματος, αλλά φαίνεται πώς μοιράζεται τις ευαισθησίες την Welch. Οι δύο τους δημιούργησαν ένα mood-board (ένα κολάζ φωτογραφιών και λέξεων) για να καθορίσουν τους αισθητικούς και καλλιτεχνικούς στόχους πριν μπουν στο στούντιο.

Από εκεί και έπειτα τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους. Το "One Of The Greats", για παράδειγμα, γράφτηκε με μία μόνο λήψη, με τον Bowen στην κιθάρα και τη Welch να τραγουδάει από τη σελίδα με τους στίχους (δεν τους ήξερε απ’ έξω). Αυτό το πανκ ήθος στην ηχογράφηση διατήρησε την ενέργεια του κομματιού και τελικά μπήκε στον δίσκο ως είχε. 

Ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο που αξίζει να σημειωθεί είναι η ένταση που δημιουργείται όταν μεταπίπτει από την on stage καλλιτέχνιδα στον άνθρωπο, όταν σβήνουν τα φώτα της σκηνής. Φαίνεται πώς δεν είναι απόλυτα συμβιβασμένη με τη δημοσιότητα και ζυγίζει το κόστος του να είναι σύμβολο. Για τη Welch το σταριλίκι είναι δίκοπο μαχαίρι που της δίνει τη δυνατότητα να περάσει τα μηνύματά της σε εκατομμύρια ανθρώπους αλλά διαβρώνει την ψυχή της. Πασχίζει να παραμείνει αληθινή στην καθημερινότητά της και να μεταμορφώνεται σε σταρ πάνω στη σκηνή. Οι στίχοι του "One Of The Greats" είναι ενδεικτικοί για το κόστος της επιτυχίας: «Γιατί τη θέλω, γιατί δεν είμαι ποτέ ικανοποιημένη».

Το θέμα είναι ότι η Welch καταπιάνεται με θέματα δύσκολα και δε βγάζει τον εαυτό της απ' έξω. Δεν είναι τέχνη για την τέχνη, ούτε ποπ μουσική για την ποπ μουσική. Λέει αυτά που έχει να πει χωρίς αχρείαστους συναισθηματισμούς και δείχνει πόσο λίγο απέχει η επιβίωση από την κατάρρευση. Είναι εξομολογητική αλλά δεν επιτρέπει στον εαυτό της να ζητήσει λύπηση. Είναι τόσο όσο.

Η φωνή της Welch ως εργαλείο λύτρωσης

Αναμενόμενα και σε αυτό το άλμπουμ, η φωνή της Welch είναι το βασικό μουσικό όργανο. Παίζει με τις ανάσες, τα ψηλά και τα χαμηλά, τη δύναμη, την ευαισθησία. Είναι κάτι σαν rollercoaster που άλλες φορές σε εξιτάρει και άλλοτε σε χαλαρώνει. Κάποια μέρη είναι απλοί ψίθυροι και κάποιες νότες μοιάζουν να βγαίνουν από κάπου τόσο βαθιά που είναι αδύνατο να μείνεις ασυγκίνητος. Δεν είναι τεχνικό το θέμα, είναι ξεκάθαρα ψυχολογικό. Η φωνή σπάει και ανακάμπτει με ακόμα περισσότερη δύναμη. 

Συνδυάζοντας το προσωπικό με το μυθολογικό και τη φωνή, το Everybody Scream έχει κάτι για όλους τους ακροατές: Οι παλιοί fans, αυτοί που γέμισαν Ηρώδειο και Κλειστό Ολυμπιακό Στάδιο Γαλατσίου στο αλησμόνητο τριπλό sold-out, θα αναγνωρίσουν το συναίσθημα που κατακλύζει όλες τις κυκλοφορίες της Welch, αλλά εδώ υπάρχει διαύγεια και σαφήνεια που θα προσελκύσει ακροατές που ψάχνουν για πιο προσβάσιμα ακούσματα. 

Το σπουδαίο είναι ότι ισορροπεί μεταξύ πραγματικού και μυθολογικού, έτσι ισορροπεί μεταξύ art-pop και folk rock. Συναυλιακά μιλώντας είναι το τέλειο υλικό για να κατεδαφίσει τον τέταρτο τοίχο, τη νοητή επιφάνεια που χωρίζει τον καλλιτέχνη από το κοινό. Το Everybody Scream έχει low key στιγμές που ακολουθούνται από καταιγιστικά κρουστά και αντί να μπουχτίζει τον ακροατή, τον συντονίζει σε αυτό το πάνω κάτω. Τα ριφάκια είναι δυναμικά, οι μελωδίες εθιστικές –η αποθέωση του easy listening– αλλά τα τραγούδια είναι πολυεπίπεδα και χρειάζονται απανωτές ακροάσεις για να μεταφερθεί αυτό που θέλει να επικοινωνήσει η Welch.

Χάος και τάξη, πολυπλοκότητα και απλότητα.

Κάνε κλικ και δες περισσότερο
Flash.gr στην αναζήτηση της Google